Dag 15 - Aan alles komt een eind

Zaterdag 19 Oktober

Zoals bekend komt er aan alles ooit een eind, zo ook aan deze top vakantie waarin Monique zich super vermaakt heeft, maar ook een hurricane in Cat.1 heeft mee gemaakt, waardoor ze twee dagen van haar planning heeft moeten schrappen.

Vandaag is er nog net een ontbijtje in de kast. De koffers staan al klaar en als het ontbijtje op is en de laatste spullen in de handbagage zitten, kan ze op weg naar het vliegveld.

Alles zit in de auto, het appartement is leeg en Monique is helemaal klaar om te vertrekken. Wil ze dat ook? Ja en Nee. Ze vind het hier echt helemaal top en zou zich hier nog veel langer kunnen vermaken. Maar ze is ook blij om weer naar huis te gaan en daar iedereen weer te zien en live te spreken en natuurlijk Nala te kunnen knuffelen.

Zodra alles in de auto zit, loopt ze nog één keer door het appartement heen en kijkt of ze echt niets is vergeten en dan trekt ze de deur voor de laatste keer achter zit dicht.

Ze loopt nog eenmaal de trap af, stapt de auto in en gaat op weg naar MCO. Hier is ze binnen een half uurtje en rijd zoals eigenlijk altijd de car rental return voorbij. Geen probleem, dan maar een extra rondje, maar bij de volgende borden slaat ze af en staat ze ineens geparkeerd in vertrek C.

Ook geen probleem, ze zet de auto neer, pakt de koffers en gaat met het treintje naar A en B,  waar ze gelijk haar kofferlabels gaat uitprinten. Dan moet ze naar beneden om haar koffers in te leveren, want waar ze nu staat is het nog te vroeg.

Evengoed top geregeld, dat je ze hier dan wel gewoon kwijt kan.

Niet veel later loopt ze weer in de grote hal en besluit maar gelijk door de controle te gaan. Iets kopen gaat ze toch niet meer, dus de winkeltjes laat ze lekker voor wat het is.
Bij de controle is het vrij stil in binnen tien minuten staat ze al weer met schoenen aan en tas op haar rug klaar om op weg naar de gate te gaan.

Maar voordat ze bij de Gate gaat zitten, haalt ze eerst nog even een bakkie met wat lekkers bij de Starbucks. Die zit vlak bij de Gate waar ze heen moet, want er was alweer een gate wijziging geweest.

Ze zoekt een stoel uit en gaat heerlijk haar Caramel Macchiato en plak Lemon cake nuttigen. Ondertussen kan ze ook nog naar de film Encanto kijken, want dit draait hier bij haar Gate.

Ondertussen ziet ze haar vliegtuig aan komen voor het eerste stuk van de reis. Bijna drie uur naar Boston.

Ruim op tijd begint het boarden en binnen een half uur vertrekken ze op tijd naar Boston. Daar komen ze zelfs eerder aan dan gepland, maar dan begint het allemaal.
Ze stapt uit het vliegtuig en had al gehoord dat ze met de bus naar een ander deel van het vliegveld gebracht zouden worden. Ze was geland op A24 en moest naar E8.

Dus na een stukje lopen, met de lift naar beneden en toen begon de ellende. Monique stapt uit de lift met nog 4 Russen en 3 Amerikanen. Zij sluiten achter in de rij aan en niet veel later komt er nog een lift met mensen die in een nieuwe rij worden geplaatst.
Geen probleem zou je zeggen, maar dan mag de rij van Monique gaan lopen naar de bus, maar bij Monique word de rij stop gezet en mag de laatste rij verder de bus in. Hier word uiteraard wel even wat van gezegd, maar de man blijft volhouden dat die mensen er eerder stonden. 

Prima, dan wachten ze nog even tien minuten. Maar dan zou ze weer niet mee mogen omdat de mensen die naar Athene moeten nu eerst mogen. Nou, je raad het zeker al. Monique, de russen en de amerikanen moesten ook allemaal naar Athene en zaten dus allemaal in deze bus.

Wat een ongeorganiseerd zootje op dit vliegveld. Nou was die bus ook niet ideaal hoor, hij was verschrikkelijk oud en stonk naar brandlucht, maar goed ze is er gekomen.

Dan op zoek naar iets te eten. Nou, dat is hier niet veel op dit gedeelte van het vliegveld. Dus maar even een donut gescoord bij Dunkin' Donut en een zakje knabbels met wat drinken voor in het vliegtuig.
Dan op naar de gate, waar het vliegtuig al klaar staan.

Hier mogen ze tien minuten eerder boarden en dit moet ze ook weer zelf doen. Ze moet voor een schermpje gaan staan en zodra ze herkent word, mag ze doorlopen het vliegtuig in. Hier komt dus geen boardingpass meer bij kijken.

Eenmaal in het vliegtuig zoekt ze haar stoel en gaat lekker zitten voor de komende zes en een half uur, want dit vliegtuig gaat 17 minuten eerder dan gepland aankomen op Schiphol.

Onderweg kijkt ze wat films en bijna niemand slaapt, omdat het zo warm is in het vliegtuig. Het is zo erg, dat Monique op een gegeven moment niet meer weet hoe ze zitten moet. Gelukkig ging toen ook de kachel uit en de airco weer vol aan.

Om half zes komt ze aan op Schiphol en is zo uit het vliegtuig. Toen nog een flinke wandeling naar de paspoort controle (ook zelf gedaan) en toen naar de bagageband, waar ze nog even op de koffers moest wachten.

Albert was er inmiddels al en zat te wachten tot ze met de koffers naar buiten zou komen.
De koffers van Monique kwamen al snel, bijna als eerste van de band, dus na een korte ondervraging bij de douane, mocht ze doorlopen en konden ze naar de auto en op weg naar huis.

Daar kwam ze om even over zeven aan en was Nala heel blij om haar weer te zien en te knuffelen. Ze gilde er helemaal bij, zo blij was ze.

(inmiddels zijn er al weer plannen voor een nieuwe trip naar Orlando, maar daarover binnenkort meer)

Gereden mijls:  14,5

Bedankt voor alle reacties en berichtjes op de blog en bijzonder bedankt voor alle chats tijdens Orkaan Milton.